Agatha Christie's Poirot 1989–2013 British Series
Tips: Ο Hercule Poirot (γνωστός και ως Πουαρό της Αγκάθα Κρίστι) είναι ένα βρετανικό δραματικό τηλεοπτικό πρόγραμμα μυστηρίου που προβλήθηκε στο ITV από τις 8 Ιανουαρίου 1989 έως τις 13 Νοεμβρίου 2013. Ο Ντέιβιντ Σουσέτ πρωταγωνίστησε ως ο ομώνυμος ντετέκτιβ, ο φανταστικός Ηρακλής Πουαρό της Αγκάθα Κρίστι. Μαζί με τον David Suchet πρωταγωνιστούν και οι Hugh Fraser, Philip Jackson, Pauline Moran, Kika Markham, Orla Brady, Zoë Wanamaker, David Yelland, Richard Hope, Dimitri Andreas κ.ά.
No. of Seasons 13
No. of Episodes 70
Story:Το πρόγραμμα έτρεξε για 13 σεζόν και 70 επεισόδια συνολικά. κάθε επεισόδιο προσαρμόστηκε από ένα μυθιστόρημα ή διήγημα της Κρίστι που παρουσίαζε τον Πουαρό, και κατά συνέπεια σε κάθε επεισόδιο ο Πουαρό είναι και ο κύριος ντετέκτιβ που είναι υπεύθυνος για τη διερεύνηση ενός εγκλήματος (συνήθως φόνος) και ο πρωταγωνιστής που βρίσκεται στο επίκεντρο των περισσότερων δράση του επεισοδίου. Στο τέλος του προγράμματος, το οποίο ολοκληρώθηκε με το "Curtain: Poirot's Last Case" (βασισμένο στο μυθιστόρημα του 1975 Curtain, το τελευταίο μυθιστόρημα του Πουαρό), κάθε σημαντικό λογοτεχνικό έργο της Christie που παρουσίαζε τον χαρακτήρα του τίτλου είχε προσαρμοστεί.
Ο Clive Exton, σε συνεργασία με τον παραγωγό Brian Eastman, διασκεύασε το πιλοτικό επεισόδιο. Μαζί, έγραψαν και παρήγαγαν τους πρώτους οκτώ κύκλους της σειράς. Ο Exton και ο Eastman αποχώρησαν από το «Poirot» μετά το 2001, οπότε και ξεκίνησαν να εργάζονται στο «Rosemary & Thyme». Η Michele Buck και ο Damien Timmer —οι οποίοι στη συνέχεια ίδρυσαν την εταιρεία Mammoth Screen— ήταν εκείνοι που επιμελήθηκαν την ανανέωση της σειράς.
Αν και τα μυθιστορήματα της Κρίστι διαδραματίζονται στη σύγχρονη με τη συγγραφή τους εποχή (μεταξύ των δεκαετιών του 1920 και του 1970), το 1936 επιλέχθηκε ως το έτος στο οποίο τοποθετείται η πλειονότητα των πρώιμων επεισοδίων με τον Πουαρό· για την ενίσχυση αυτής της χρονολόγησης, συμπεριλήφθηκαν αναφορές σε γεγονότα όπως η Πορεία του Τζάροου (Jarrow March). Με ορισμένες εξαιρέσεις, η σειρά στο σύνολό της εκτυλίσσεται κατά προσέγγιση με χρονολογική σειρά μεταξύ 1935 και 1939, λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλές αναφορές στα πρώτα επεισόδια τοποθετούν τη σειρά κυρίως στο 1935, ενώ από τον τέταρτο κύκλο η δράση προχωρά στο 1936. Οι περισσότερες αναφορές παραμένουν στο 1936, με τη χρονική περίοδο να προχωρά σταδιακά προς το 1937 στον ενδέκατο κύκλο και προς το 1938 στο «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές». Το έργο «Οι Τέσσερις Μεγάλοι» (The Big Four) τοποθετείται ρητά στις αρχές του 1939. Οι πιο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις σε αυτή τη χρονολόγηση είναι «Η Υπόθεση Στάιλς», η οποία αφηγείται την πρώτη υπόθεση του Πουαρό το 1917, και το «Αυλαία: Η Τελευταία Υπόθεση του Πουαρό», το οποίο διαδραματίζεται κυρίως το 1949. Στο επεισόδιο «Το Κουτί με τις Σοκολάτες» (The Chocolate Box), ο Πουαρό εμφανίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1900, αν και το πλαίσιο της αφήγησης παραμένει σύμφωνο με το σύνηθες χρονικό πλαίσιο της σειράς.
Οι τίτλοι έναρξης σχεδιάστηκαν από τον Pat Gavin και περιλαμβάνουν εικονογραφία σε στυλ Art Deco και κυβισμού —εμπνευσμένη εν μέρει από τον Cassandre—, στην οποία απεικονίζονται ο σταθμός παραγωγής ενέργειας Battersea, διπλάνα, πλοία, καθώς και ένα τρένο, στους τροχούς του οποίου σχηματίζεται το όνομα του Πουαρό.
Από τον 9ο κύκλο (2003) και μετά, τα επεισόδια παρουσίασαν μια ριζική αλλαγή στο ύφος σε σχέση με τους προηγούμενους κύκλους. Το χιούμορ που χαρακτήριζε τα παλαιότερα επεισόδια περιορίστηκε, με κάθε επεισόδιο να προσεγγίζεται ως σοβαρό δράμα, ενώ εισήχθησαν πιο σκληρά στοιχεία που δεν υπήρχαν στα πρωτότυπα έργα της Agatha Christie. Στα νέα αυτά στοιχεία περιλαμβάνονταν η χρήση ναρκωτικών, το σεξ, οι αμβλώσεις, η ομοφυλοφιλία, καθώς και μια τάση προς πιο ωμές ή έντονες οπτικές αναπαραστάσεις. Το εικαστικό ύφος των μεταγενέστερων επεισοδίων ήταν αντίστοιχα διαφορετικό: χαρακτηριστικό ήταν το γενικότερα πιο σκοτεινό ύφος, ενώ εγκαταλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό οι λιτοί μοντερνιστικοί χώροι ή τα σκηνικά σε στυλ Art Deco —που κυριαρχούσαν στους πρώτους κύκλους— προς όφελος πιο περίτεχνων σκηνικών (χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναδιαμόρφωση της κατοικίας του Πουαρό σε ένα μεγαλύτερο και πιο πολυτελές διαμέρισμα).
Το λογότυπο της σειράς σχεδιάστηκε εκ νέου (η πλήρης ακολουθία των τίτλων έναρξης δεν είχε χρησιμοποιηθεί από τον 6ο κύκλο, το 1996), ενώ το κεντρικό μουσικό θέμα, αν και ακουγόταν συχνά, παρουσιαζόταν συνήθως με διακριτικό τρόπο και σε πιο σοβαρές ενορχηστρώσεις. Αυτό αποδίδεται στο γεγονός ότι τα μυθιστορήματα που μεταφέρθηκαν στην οθόνη σε αυτούς τους κύκλους ήταν πιο σκοτεινά και εστιασμένα στην ψυχολογία των χαρακτήρων. Ωστόσο, στα επεισόδια «Hallowe'en Party», «The Clocks» και «Dead Man's Folly», το μουσικό θέμα ακούγεται στους τίτλους τέλους σε μια πιο ζωηρή ενορχήστρωση για έγχορδα. Στις σκηνές αναδρομής στο παρελθόν (flashbacks), τα μεταγενέστερα επεισόδια έκαναν επίσης εκτεταμένη χρήση φακών τύπου «μάτι του ψαριού» (fisheye), αλλοιωμένων χρωμάτων και άλλων οπτικών εφέ.
Στους κύκλους 9–12 δεν εμφανίζονται οι Hugh Fraser, Philip Jackson και Pauline Moran, οι οποίοι συμμετείχαν στους προηγούμενους κύκλους (με εξαίρεση τον 4ο κύκλο, στον οποίο απουσιάζει η Moran). Στον 10ο κύκλο (2006) εισήχθησαν η Zoë Wanamaker στον ρόλο της εκκεντρικής συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Ariadne Oliver και ο David Yelland στον ρόλο του έμπιστου υπηρέτη του Poirot, George — ενός χαρακτήρα που εμφανιζόταν στα πρώτα μυθιστορήματα του Poirot, αλλά είχε παραλειφθεί από τις αρχικές διασκευές προκειμένου να αναπτυχθεί ο χαρακτήρας της δεσποινίδος Lemon. Η εισαγωγή των χαρακτήρων που υποδύονται οι Wanamaker και Yelland, καθώς και η απουσία των άλλων χαρακτήρων, συνάδουν σε γενικές γραμμές με τις ιστορίες στις οποίες βασίστηκαν τα σενάρια. Οι Hugh Fraser και David Yelland επέστρεψαν για δύο επεισόδια του τελευταίου κύκλου («The Big Four» και «Curtain»), ενώ οι Philip Jackson και Pauline Moran επέστρεψαν για τη διασκευή του έργου «The Big Four». Η Zoë Wanamaker επέστρεψε επίσης για τις διασκευές των έργων «Elephants Can Remember» και «Dead Man's Folly».
Ο Clive Exton διασκεύασε επτά μυθιστορήματα και δεκατέσσερα διηγήματα για τη σειρά, συμπεριλαμβανομένων των «Οι Φόνοι του Αλφαβήτου» (The ABC Murders) και «Η Δολοφονία του Ρότζερ Άκροϊντ» (The Murder of Roger Ackroyd) — έργα που έλαβαν μικτές κριτικές. Ένας ακόμη παραγωγικός σεναριογράφος της σειράς ήταν ο Anthony Horowitz, ο οποίος διασκεύασε τρία μυθιστορήματα και εννέα διηγήματα, ενώ ο Nick Dear διασκεύασε έξι μυθιστορήματα. Ο κωμικός και μυθιστοριογράφος Mark Gatiss έγραψε τρία επεισόδια και έκανε επίσης μια guest εμφάνιση στη σειρά, όπως άλλωστε και οι Peter Flannery και Kevin Elyot. Ο Ian Hallard, ο οποίος συνέγραψε το σενάριο για το επεισόδιο «Οι Τέσσερις Μεγάλοι» (The Big Four) μαζί με τον Mark Gatiss, εμφανίζεται στο εν λόγω επεισόδιο, καθώς και στο «Πάρτι για το Χάλοουιν» (Hallowe'en Party) — το σενάριο του οποίου έγραψε αποκλειστικά ο Gatiss.
Το συγκρότημα κατοικιών Florin Court, στην πλατεία Charterhouse του Λονδίνου, χρησιμοποιήθηκε για να αναπαραστήσει την κατοικία του Πουαρό στο Λονδίνο, τα Whitehaven Mansions. Το τελευταίο επεισόδιο που γυρίστηκε ήταν το «Η Τρέλα του Νεκρού» (Dead Man's Folly), τον Ιούνιο του 2013, στο κτήμα Greenway (την οικία της Agatha Christie)· προβλήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2013. Στις περισσότερες τοποθεσίες και στα κτίρια όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα των επεισοδίων δόθηκαν φανταστικά ονόματα.
Από την μία έχουμε τις ιστορίες που έγραψε η Αγκάθα από το 1920 έως το 1975 και αναφέρονται οι περισσότερες πριν από το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Από την άλλη είναι τα σενάρια και η σειρά από το 1989 έως το 2013, με το κλασικό-ρετρο-αγγλικό-παλιό στυλ που ΑΝ είσαι Βρετανός Βετεράνος του 1ου Παγκοσμίου πολέμου - γεννηθής του 1860-1890 - τότε ΔΕΝ θα βαρεθείς καθόλου. Και μένει το πολύ καλό-αλλά πολύ λίγο σασπένς και η καλή ερμηνεία του Ντέιβιντ Σουσέτ (David Suchet). Υπάρχει μια μικρή διαφορά προς το καλύτερο από την 9η σεζόν, με περισσότερο ενδιαφέρον.
Εδώ ταιριάζει το: δες το σαν ένα παλιο-ρετρο σίριαλ. Εκτός εάν βγάλεις την μασέλα, σκεπάσεις την φαλάκρα, αλλάξεις σακουλάκι στον καθετήρα, πιείς 2 σφηνάκια ορό, έχεις δίπλα σου ένα ημερολόγιο του 1922, διασχίσεις τον καταρράκτη από το ένα μάτι σου και ΔΕΝ πάρεις τα χάπια για το Αλτσχάιμερ.
Είναι σαν να βλέπεις το Sherlock Holmes (2009) με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, σε 120 φορές πιο αργό slow-motion. Κουράγιο μέχρι τον 13ο κύκλο. Κλασική Αγκάθα Κρίστι, ανάλαφρος Ηρακλής Πουαρό και θεωρώ ότι είναι η καλύτερη μεταφορά του Πουαρό στην οθόνη.
More Info -- https://en.wikipedia.org/wiki/Agatha_Christie%27s_Poirot
Ελληνική χροιά: Dimitri Andreas .
Agatha Christie's Poirot 1989–2013 British Series photo album
